HELLAS HISTORY

Στην Ξάνθο (στη Λυσία της Μ. Ασίας) ανακαλύφθηκε μία ελληνιστική στήλη, η «στήλη των Κυτηναίων», στην οποία βρίσκουμε αναφορές στην Δωρική καταγωγή των Βασιλέων Πτολεμαίου και Αντιόχου: χαριεισθαί τε ημας υπακούσαν| τας είς ταύτα ου μόνον αυτοίς αλλά και Αιτωλοίς και| τοις άλλοις Δωριεύσι πάσιν, και μάλιστα τι βασιλεί Πτ[ο]λεμαίω όντι συγγενεί Δωριέων κατά τους Βασιλείς τους αφ’ Ηρακλέους Αργεάδας ΄Lines 47-49: δια το τον βασιλέα Πτολεμαίον απόγον όντα Η|ρακλέους αναφέρειν την συγγένειαν επί τους βασι|λείς τους αφ΄ Ηρακλέους Lines 74-76: ποτί τας πόλεις τας | συγγενείς αι τους βασιλείς τους απο Ηρακλέους Πτο|λεμαίον και Αντίοχον΄Πτολεμίωι διά το συγγενή αμών είμεν κατά τους Βασιλείς . Πηγή: Jean Bousquet, La stèle des Kyténiens à Xanthos de Lycie

Οι Ιλλυριοί ήταν οι αρχαίοι κάτοικοι της δυτικής βαλκανικής χερσονήσου και οι βορειοδυτικοί γείτονες των αρχαίων Ελλήνων. Λίγα πράγματα μπορούμε να μάθουμε από γραπτές πηγές για την καταγωγή και τον χαρακτήρα των Ιλλυριών. Ο ελληνικός μύθος λέει ότι ο Κάδμος, ο ιδρυτής της Θήβας, και η Αρμονία εγκαταστάθηκαν στην Ιλλυρία και έγιναν γονείς του Ιλλυρίου, ο οποίος έγινε ο επώνυμος πρόγονος ολόκληρου του Ιλλυρικού λαού [1]. Αυτό έχει ερμηνευτεί ως ένδειξη ότι οι Έλληνες αναγνώρισαν κάποια συγγένεια μεταξύ τους και των Ιλλυριών. αλλά αυτό το συμπέρασμα βασίζεται σε ανεπαρκή δεδομένα [2].   Σε αντίθεση με τους Θράκες και τους Παίονες, οι Ιλλυριοί δεν αναφέρονται στα ομηρικά έπη που γράφτηκαν πριν από το 700 π.Χ., όταν το Ιόνιο και η Αδριατική ήταν ακόμη σχετικά άγνωστες θάλασσες για τους Έλληνες. Το όνομα «Ιλλυριοί» που οι Έλληνες εφάρμοσαν στους βορειοδυτικούς γείτονές τους αρχικά φαινόταν να ταυτίζει μόνο μια ιλλυρική φυλή, αυτό που οι Λατίνοι συγγραφε...

3Η ΧΙΛΙΕΤΙΑ Π.Χ. Η Ήπειρος καταλαμβάνεται από τη νεολιθική τουλάχιστον εποχή από θαλασσοπόρους (κατά μήκος της ακτής) και από κυνηγούς και βοσκούς (στο εσωτερικό) που έφεραν μαζί τους την ελληνική γλώσσα. Ένας αριθμός μυκηναϊκών οικισμών έχει ανακαλυφθεί στην Ήπειρο [1][2][3] στους σημαντικότερους αρχαίους θρησκευτικούς χώρους της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του Νεκρομαντείου του Αχέροντα (στον Αχέροντα ποταμό) και στο Μαντείο του Δία στη Δωδώνη, επιβεβαιώνοντας την παρουσία των Μυκηναίων στην περιοχή. Γλωσσολογικά, από την τρίτη χιλιετία, η Ήπειρος ήταν η κύρια κοιτίδα της των Πρωτοελλήνων και της πρωτοελληνικής γλώσσας. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο V. Georgiev: «Η πρωτοελληνική περιοχή περιελάμβανε την Ήπειρο, περίπου μέχρι τον Αὐλώνα στα βόρεια, συμπεριλαμβανομένης της Παραβαίας, της Τυμφαίας, της Αθαμανίας, της Δολοπίας, της Αμφιλοχίας και της Ακαρνανίας, της δυτικής και της βόρειας Θεσσαλίας (Εστιαιώτης). , Περραϊβίας, Τρίπολης και Πιερίας), λίγο πολύ το έδαφος της σ...

Εκτός από το γεγονός ότι το ίδιο το όνομα της δυναστείας των Αργεαδών υποδήλωνε προέλευση από το Άργος της Πελοποννήσου, ο όρος Αργείος χρησιμοποιήθηκε ως συλλογικός προσδιορισμός για τους Έλληνες («Ἀργείων Δαναῶν») στα έργα του Ομήρου [1].  Η παλαιότερη εκδοχή του μύθου της ίδρυσης των Τημενιδών παρουσιάζεται από τον Αλέξανδρο Α' της Μακεδονίας μέσω του Ηροδότου κατά την εμφάνιση του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου επίσης δηλώνει ότι η δυναστεία του είναι ελληνικής καταγωγής [2].  Επιπλέον, στον Αλέξανδρο Α' είχε δοθεί η ονομασία «Φιλέλληνας», όρος που χρησιμοποιείτο για να περιγράψει τους τότε Έλληνες εθνικιστές [3]. Η μακεδονική βασιλική οικογένεια, όπως και αυτή της Ηπείρου, έδινε έμφαση στο αίμα και στην συγγένεια ώστε να κατασκευάσουν για τον εαυτό τους μια ηρωική γενεαλογία που λειτουργούσε και ως ελληνική γενεαλογία» [4]. Οι προελληνιστικοί Έλληνες συγγραφείς εξέφρασαν μια ασάφεια σχετικά με την ελληνικότητα των Μακεδόνων —συγκεκριμένα τους μοναρχικούς θεσμο...

Eugene N. Borza, "Macedonia Redux", στο "The Eye Expanded: life and the arts in Greco-Roman Antiquity", ed. Frances B. Tichener & Richard F. Moorton, University of California Press, 1999, σελ.259:  «Η ανάπτυξη μιας μακεδονικής εθνότητας του εικοστού αιώνα  και η πρόσφατη εξέλιξή της σε ανεξάρτητο κράτος μετά την κατάρρευση του γιουγκοσλαβικού κράτους το 1991, έχει ακολουθήσει έναν βραχώδη δρόμο. Για να επιβιώσουν από τις αντιξοότητες της βαλκανικής ιστορίας και πολιτικής, οι "Μακεδόνες" (Σκοπιανοί), που δεν είχαν ιστορία, χρειάζονται μια».

Παρόλο που οι περισσότεροι Έλληνες της νότιας Ιταλίας έγιναν Ιταλοί πολίτες κατά τον Μεσαίωνα (όπως καταγράφηκε τον 4ο αιώνα π.Χ.), τα στοιχεία της ελληνικής κουλτούρας και γλώσσας παρέμειναν και επιβίωσαν μέχρι τις μέρες μας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα μεταναστευτικά κύματα μεταξύ της Νότιας Ιταλίας και της ηπειρωτικής Ελλάδας δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν [1].  Την εποχή της ύστερης μεσαιωνικής κατάκτησης της νότιας Ιταλίας και της Σικελίας από τους Νορμανδούς  (στα τέλη του 12ου αιώνα), της χερσονήσου Σαλέντο (η «φτέρνα» της Ιταλίας), μέχρι το ένα τρίτο της Σικελίας (συγκεντρωμένη στο Val Demone) και  μεγάλο μέρος της Καλαβρίας και της Λουκανίας ήταν ακόμη σε μεγάλο βαθμό ελληνόφωνοι.  Ορισμένες περιοχές της νότιας Ιταλίας παρουσίασαν δημογραφικές αλλαγές καθώς οι Έλληνες άρχισαν να μεταναστεύουν προς τα βόρεια σε σημαντικό αριθμό από περιοχές πιο νότια.  Μια τέτοια περιοχή ήταν το Cilento, το οποίο έφτασε να έχει ελληνόφωνη πλειοψηφία λόγω τ...

Οι πρώτοι άνθρωποι που αποίκησαν τη Νότια Ιταλία ήταν Έλληνες από την Αρκαδία, την Πελοπόννησο, με αρχηγό τον Οἴνωτρο οι οποίοι πήραν και το όνομά του (Οἴνωτρες). Ο Παυσανίας γράφει: «Αλλά ο Οίνωτρος, ο νεότερος από τους γιους του Λυκάονα, ζήτησε από τον αδελφό του Νύκτιμο χρήματα και άνδρες και πέρασε δια θαλάσσης στην Ιταλία. Η γη της Οινωτρίας πήρε το όνομά της από τον Οινότρο που ήταν ο βασιλιάς της. Αυτή ήταν η πρώτη αποστολή που απεστάλη από την Ελλάδα για να ιδρύσει μια αποικία, και αν κάποιος κάνει τους πιο προσεκτικούς υπολογισμούς, θα ανακαλύψει ότι κανένας ξένος δεν μετανάστευσε σε άλλη χώρα πριν από τον Οινότρο.»[𝟭].  Ο αποικισμός της Ιταλίας από τους Οίνωτρες καταγράφεται επίσης από τον Διονύσιο της Αλικαρνασσού: «Οι Αβορίγινες δεν μπορούν να είναι μέρος άλλων ανθρώπων παρά μόνο εκείνων που τώρα ονομάζονται Αρκάδες. Διότι αυτοί ήταν οι πρώτοι από όλους τους Έλληνες που πέρασαν τον Ιόνιο Κόλπο, υπό την ηγεσία του Οινώτρου, του γιου του Λυκάονα, και εγκαταστ...